از حکمتهاى امام صادق «علیه السلام»:
قال لحمران بن أعین: یا حمران أنظر مَن هو دونک فی المقدرة ولا تنظر إلى مَن هو فوقک، فإن ذلک أقنع لک بما قسم الله لک وأحرى أن تستوجب الزیادة منه عزّ وجلّ
انسان باید همیشه به افرادى که از نظر امکانات زندگى از او پایین‏تر هستند نگاه کرده و خود را با آنان مقایسه کند. چون چشم دوختن به افرادى که ظاهراً جاه و جلالى داشته و از رفاه بالایى برخوردارند سبب مى‏شود که روح آزمندى و طمع در انسان تقویت شده و همیشه دغدغه زندگى باشکوهى را داشته باشد.

امام صادق (ع) می فرمایند:

سُئِلَ الصّادِقُ (ع) عَمّا یُثبتُ الایمانَ فی العَبدِ قال: ألَّذی یُثبتُهُ فیهِ الوَرَعُ وَ الَّذی یُخرجُهُ مِنهُ الطَّمَعُ.

از امام صادق درباره آنچه ایمان را در بنده استوار می کند سوال شد، حضرت فرمود: آنچه استوارش می کند تقوا و پارسایی است و آنچه بیرونش می برد طمع و آزمندی است.

وسایل الشیه ج20 ص358

رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود:

ان ابواب السماء تفتح فى اول لیلة من شهر رمضان و لا تغلق الى اخر لیلة منه؛

درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى‏شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد.

(بحار الانوار، ج 93، ص 344)

خیلی وقتها فرصت زود میگذره و آدم به خودش میگه:چه زود دیر می شود

پس نگیم تازه شبه اوله و سی شب وقت داریم.هر شبش رو غنیمت بشماریم چرا که ، شاید فردایی نباشد

اِنَّ اللّه‏َ یحِبُّ المُلِحّینَ فِى الدُّعاءِ.
خداوند اصرار کنندگان در دعا را دوست دارد.

⁽ بحارالأنوار، ج 93، ص 378 ⁾

پس در دعا کردن مصر باشیم

حدیث دوم:

امام صادق(ع) فرمودند:

اِنَّ لاَِهلِ الجَنَّةِ اَربَعَ عَلاماتٍ: وَجهٌ مُنبَسِطٌ وَ لِسانٌ لَطیفٌ وَ قَلبٌ رَحیمٌ وَ یدٌ مُعطیةٌ
بهشتى ‏ها چهار نشانه دارند: روى گشاده، زبان نرم، دل مهربان و دستِ دهنده

⁽ مجموعه ورام، ج 2، ص 91 ⁾

فکر کنم بعد از خواندن این حدیث باید فکر کنیم که کدام یک از این چهار نشانه را داریم؟

اگر صفتی رو نداریم یا ضعیف هست،میشه تقویتش کرد.تا دیر نشده اقدام کنیم

(کافى، ج 2، ص 82 ، ح 4)

الدُّرًّةُ البَاهرة من الأصدَاف الطّاهِرة

لَیْسَ مِنْ عَبْدٍ یَظُنُّ بِاللّه‏ِ خَیْرا إلاّ کانَ عِنْدَ ظَنِّهِ بِهِ

بنده ‏اى نیست که به خداوند خوش گمان باشد مگر آن که خداوند نیز طبق همان گمان با او رفتار کند.

 بحارالأنوار، ج 70، ص 384، ح42

مَن اُعطِىَ اَربَعَ خِصالٍ فِى الدُّنْیا فَقَدْ اُعْطِىَ خَیْرَ الدُّنْیا وَ الآخِرَةِ وَ فازَ بِحَظِّهِ مِنْهُما؛ وَرَعٌ یَعْصِمُهُ عَنْ مَحارِمِ اللّه‏ِ وَ حُسْنُ خُلُقٍ یَعیشُ بِهِ فِى النّاسِ وَ حِلْمٌ یَدْفَعُ بِهِ جَهْلَ الْجاهِلِ وَزَوجَةٌ صالِحَةٌ تُعینُهُ عَلى اَمْرِ الدُّنْیا وَ الآخِرَةِ

به هر کس در دنیا چهار خصلت داده شود، خیر دنیا و آخرت به او داده شده و بهره خویش را از آن دو بر گرفته است: تقوایى که او را از حرام‏هاى خدا باز دارد، اخلاق خوشى که با آن در میان مردم زندگى کند، حلمى که با آن جهالت نادان را از خود دور سازد و زنى شایسته که در کار دنیا و آخرت او را یارى رساند. 
 

بحارالأنوار، ج 69، ص 404، ح 106